دیوان حافظ

حافظ شیرازی

جلد دیوان حافظ با نقش باغ و بلبل

سیصد غزل از حافظ شیرازی، از نخستین بیت تا تخلّص؛ برای خواندن، درنگ و بازخوانی.

نسخهٔ کاغذی

خرید آزمایشی

۲۵۰٬۰۰۰ تومان

اشعار این کتاب

۳۰۰ شعر
پرش به شعر
  1. ۳۱آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب است

    آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب است یا رب این تأثیرِ دولت در کدامین کوکب است؟

    تا به گیسویِ تو دستِ ناسزایان کم رسد هر دلی از حلقه‌ای در ذکرِ یارب یارب است

    کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف صد هزارش گردنِ جان زیرِ طوقِ غَبغَب است

    شهسوارِ من که مه آیینه دارِ روی اوست تاجِ خورشیدِ بلندش خاکِ نعلِ مَرکَب است

    عکسِ خِوی بر عارضَش بین کآفتابِ گرم رو در هوایِ آن عَرَق تا هست هر روزش تب است

    من نخواهم کرد تَرکِ لعلِ یار و جام می زاهدان معذور داریدم که اینَم مذهب است

    اندر آن ساعت که بر پشتِ صبا بندند زین با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

    آن که ناوَک بر دلِ من زیرِ چشمی می‌زند قوتِ جانِ حافظش در خندهٔ زیر لب است

    آبِ حیوانش ز منقارِ بلاغت می‌چکد زاغِ کِلکِ من بنامیزد چه عالی مشرب است

    صفحهٔ این شعر
  2. ۳۲خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست

    خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست گشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بست

    مرا و سروِ چمن را به خاکِ راه نشاند زمانه تا قَصَبِ نرگسِ قبای تو بست

    ز کارِ ما و دلِ غنچه صد گره بگشود نسیمِ گل چو دل اندر پیِ هوایِ تو بست

    مرا به بندِ تو دورانِ چرخ راضی کرد ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

    چو نافه بر دلِ مسکینِ من گره مَفِکن که عهد با سرِ زلفِ گره‌گشایِ تو بست

    تو خود وصالِ دگر بودی ای نسیمِ وصال خطا نِگر که دل امید در وفایِ تو بست

    ز دستِ جورِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت به خنده گفت که حافظ برو، که پایِ تو بست؟

    صفحهٔ این شعر
  3. ۳۳خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است

    خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

    جانا به حاجتی که تو را هست با خدا کآخِر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

    ای پادشاهِ حُسن خدا را بسوختیم آخِر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

    اربابِ حاجتیم و زبانِ سؤال نیست در حضرتِ کریم، تمنا چه حاجت است

    محتاج قِصه نیست گَرَت قصدِ خون ماست چون رَخت از آن توست، به یغما چه حاجت است

    جامِ جهان نماست ضمیرِ منیرِ دوست اظهارِ احتیاج، خود آن جا چه حاجت است

    آن شد که بارِ منتِ مَلّاح بردمی گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

    ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست اَحباب حاضرند، به اَعدا چه حاجت است

    ای عاشقِ گدا چو لبِ روح‌بخشِ یار می‌داندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است

    حافظ! تو خَتم کن که هنر خود عَیان شود با مدعی نزاع و مُحاکا چه حاجت است

    صفحهٔ این شعر
  4. ۳۴رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست

    رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

    به لطفِ خال و خط از عارفان ربودی دل لطیفه‌های عَجَب زیرِ دام و دانهٔ توست

    دلت به وصلِ گل ای بلبلِ صبا خوش باد که در چمن همه گلبانگِ عاشقانهٔ توست

    عِلاجِ ضعفِ دلِ ما به لب حوالت کن که این مُفَرّح یاقوت در خزانهٔ توست

    به تن مُقصرم از دولتِ ملازمتت ولی خلاصهٔ جان، خاکِ آستانهٔ توست

    من آن نیَم که دَهَم نقدِ دل به هر شوخی دَرِ خزانه، به مُهر تو و نشانهٔ توست

    تو خود چه لعبتی ای شهسوارِ شیرین کار که توسَنی چو فلک، رامِ تازیانهٔ توست

    چه جای من، که بِلَغزَد سپهرِ شعبده‌باز از این حیَل که در انبانهٔ بهانهٔ توست

    سرودِ مجلست اکنون فلک به رقص آرَد که شعرِ حافظِ شیرین سخن ترانهٔ توست

    صفحهٔ این شعر
  5. ۳۵برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟

    برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟ مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟

    میان او که خدا آفریده است از هیچ دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نَگشادست

    به کام تا نرساند مرا لبش، چون نای نصیحتِ همه عالم به گوشِ من بادست

    گدایِ کویِ تو از هشت خُلد، مستغنی‌ست اسیرِ عشقِ تو از هر دو عالم آزادست

    اگر چه مستیِ عشقم خراب کرد ولی اساسِ هستیِ من زآن خراب، آبادست

    دلا مَنال ز بیداد و جورِ یار که یار تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست

    برو فَسانه مخوان و فُسون مدم حافظ کز این فسانه و افسون مرا بسی یادست

    صفحهٔ این شعر
  6. ۳۶تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست

    تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست دلِ سودازده از غُصه دو نیم افتادست

    چَشمِ جادویِ تو خود عینِ سَوادِ سِحْر است لیکن این هست که این نُسخه سَقیم اُفتادست

    در خَمِ زلف تو آن خالِ سیه دانی چیست؟ نقطهٔ دوده که در حلقه جیم افتادست

    زلفِ مشکینِ تو در گلشنِ فردوسِ عِذار چیست؟ طاووس که در باغِ نعیم افتادست

    دلِ من در هوسِ رویِ تو ای مونس جان خاکِ راهیست که در دستِ نسیم افتادست

    همچو گَرد این تنِ خاکی نتوانَد برخاست از سرِ کویِ تو زان رو که عظیم افتادست

    سایهٔ قَدِّ تو بر قالبم ای عیسی دم عکسِ روحیست که بر عَظمِ رَمیم افتادست

    آن که جز کعبه مُقامش نَبُد از یادِ لبت بر درِ میکده دیدم که مُقیم افتادست

    حافظِ گمشده را با غمت ای یارِ عزیز اتحادیست که در عهدِ قدیم افتادست

    صفحهٔ این شعر
  7. ۳۷بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست

    بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست

    غلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادست

    چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروشِ عالَمِ غیبم چه مژده‌ها دادست

    که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره‌نشین نشیمن تو نه این کُنجِ محنت‌آبادست

    تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتادست

    نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یادست

    غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست

    رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست

    مجو درستیِ عهد از جهانِ سست‌نهاد که این عجوز، عروسِ هزاردامادست

    نشان عهد و وفا نیست در تبسّمِ گل بنال بلبل بی‌دل که جای فریادست

    حسد چه می‌بری ای سست‌نظم بر حافظ؟ قبولِ خاطر و لطفِ سخن خدادادست

    صفحهٔ این شعر
  8. ۳۸بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست

    بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست وز عمر، مرا جز شبِ دیجور نماندست

    هنگامِ وداعِ تو ز بس گریه که کردم دور از رخِ تو، چشمِ مرا نور نماندست

    می‌رفت خیالِ تو ز چشمِ من و می‌گفت هیهات از این گوشه که معمور نماندست

    وصلِ تو اَجَل را ز سرم دور همی‌داشت از دولتِ هجرِ تو کنون دور نماندست

    نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید دور از رُخَت این خستهٔ رنجور نماندست

    صبر است مرا چارهٔ هجرانِ تو لیکن چون صبر توان کرد که مقدور نماندست؟

    در هِجرِ تو گر چشمِ مرا آبِ روان است گو خونِ جگر ریز که معذور نماندست

    حافظ، ز غم از گریه نپرداخت به خنده ماتم زده را داعیهٔ سور نماندست

    صفحهٔ این شعر
  9. ۳۹باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟

    باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟ شمشادِ خانه‌پرورِ ما از که کمتر است؟

    ای نازنین‌پسر، تو چه مذهب گرفته‌ای؟ کِت خونِ ما حلال‌تر از شیرِ مادر است

    چون نقشِ غم ز دور بِبینی شراب خواه تشخیص کرده‌ایم و مداوا مقرّر است

    از آستانِ پیرِ مغان، سر چرا کشیم؟ دولت در آن سرا و گشایش در آن در است

    یک قِصّه بیش نیست غمِ عشق، وین عجب کز هر زبان که می‌شنوم، نامکرّر است

    دی وعده داد وصلم و در سر شراب داشت امروز تا چه گوید و بازش چه در سر است

    شیراز و آبِ رکنی و این بادِ خوش نسیم عیبش مکن که خالِ رُخِ هفت کشور است

    فرق است از آبِ خِضر که ظُلمات جای او است تا آبِ ما که مَنبَعش الله اکبر است

    ما آبرویِ فقر و قناعت نمی‌بریم با پادشه بگوی که روزی مقدّر است

    حافظ چه طُرفه شاخ نباتیست کِلکِ تو کِش میوه دلپذیرتر از شهد و شکّر است

    صفحهٔ این شعر
  10. ۴۰اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است

    اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است زان رو که مرا بر در او، رویِ نیاز است

    خُم‌ها، همه در جوش و خُروش‌اند ز مَسْتی وان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مَجاز است

    از وی، همه، مَسْتی و غُرور است و تَکَبُّر وز ما همه بیچارگی و عَجْز و نیاز است

    رازی که بَرِ غیر نگفتیم و نگوییم با دوست بگوییم که او مَحْرَمِ راز است

    شَرْحِ شِکَنِ زُلْفِ خَم اندر خَمِ جانان کوتَه نَتَوان کرد که این قِصِّه، دراز است

    بارِ دِلِ مَجْنون و خَمِ طُرِّهٔ لیلی رُخسارهٔ مَحمود و کَفِ پایِ اَیاز است

    بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالَم تا دیدهٔ من بر رُخِ زیبایِ تو، باز است

    در کعبهٔ کویِ تو، هر آن‌کس که بیاید از قبلهٔ ابرویِ تو در عِیْنِ نماز است

    ای مجلسیان، سوزِ دلِ «حافظِ» مسکین از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

    صفحهٔ این شعر
  11. ۴۱اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است

    اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است به بانگِ چَنگ مخور مِی که مُحتَسِب تیز است

    صُراحی‌ای و حریفی گَرَت به چَنگ افتد به عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز است

    در آستینِ مُرَقَع پیاله پنهان کن که همچو چشمِ صُراحی، زمانه خونریز است

    به آبِ دیده بشوییم خِرقه‌ها از می که موسمِ وَرَع و روزگارِ پرهیز است

    مجوی عیشِ خوش از دورِ باژگونِ سِپِهر که صاف این سر خُم جمله دُردی آمیز است

    سپهرِ بَر شده پرویزنی‌ست خون افشان که ریزه‌اش سر کَسری و تاجِ پرویز است

    عراق و فارس گرفتی به شعرِ خوش حافظ بیا که نوبتِ بغداد و وقتِ تبریز است

    صفحهٔ این شعر
  12. ۴۲حالِ دل با تو گفتنم، هوس است

    حالِ دل با تو گفتنم، هوس است خبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است

    طَمَعِ خام بین که قِصهٔ فاش از رقیبان نَهُفتَنَم، هوس است

    شبِ قدری چنین عزیزِ شریف با تو تا روز خُفتنم، هوس است

    وه که دُردانه‌ای چنین نازک در شبِ تار سُفتنم، هوس است

    ای صبا امشبَم مَدَد فرمای که سحرگه شکفتنم، هوس است

    از برای شَرَف به نوُکِ مژه خاکِ راهِ تو رفتنم، هوس است

    همچو حافظ به رَغمِ مُدَعیان شعرِ رندانه گفتنم، هوس است

    صفحهٔ این شعر
  13. ۴۳صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش است

    صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش است وقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ می‌خواران خوش است

    از صبا هر دم مشامِ جانِ ما خوش می‌شود آری آری طیبِ اَنفاسِ هواداران خوش است

    ناگشوده گُل نِقاب، آهنگِ رحلت ساز کرد ناله‌ کن بلبل که گلبانگِ دل‌اَفکاران خوش است

    مرغِ خوشخوان را بشارت باد کاندر راهِ عشق دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

    نیست در بازارِ عالَم خوشدلی ور زان که هست شیوهٔ رندی و خوش‌باشیِ عیاران خوش است

    از زبانِ سوسنِ آزاده‌ام آمد به گوش کاندر این دِیرِ کهن، کارِ سبکباران خوش است

    حافظا! تَرکِ جهان گفتن طریقِ خوشدلیست تا نپنداری که احوالِ جهان‌داران خوش است

    صفحهٔ این شعر
  14. ۴۴کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است

    کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است به صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف است

    بخواه دَفْتَرِ اَشعار و راهِ صَحرا گیر چه وَقْتِ مدرسه و بَحْثِ کَشْفِ کَشّاف است؟

    فقیهِ مدرسه، دی، مَسْت بود و فَتوی داد که مِی، حَرام ولی بِهْ ز مالِ اوقاف است

    به دُرد و صاف، تو را حُکْم نیست خوش دَرکَش که هرچه ساقیِ ما کَرْد عِیْنِ اَلطاف است

    بِبُر ز خَلق و چو عَنقا، قیاسِ کار بگیر که صیتِ گوشه‌نشینان، زِ قاف تا قاف است

    حَدیثِ مُدّعیان و خیالِ همکاران همان حکایتِ زَردوز و بوریاباف است

    خموش «حافظ» و این نکته‌هایِ چونِ زَرِ سُرخ نگاه دار که قَلّابِ شهر، صَرّاف است

    صفحهٔ این شعر
  15. ۴۵در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است

    در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است صُراحیِ مِیِ ناب و سَفینهٔ غزل است

    جَریده رُو که گُذَرگاهِ عافیت، تَنْگ است پیاله گیر که عُمرِ عزیز، بی‌بَدَل است

    نه من ز بی‌عَمَلی، در جهان، مَلولَم و بَس مَلالَتِ عُلما هم ز عِلْمِ بی‌عَمَل است

    به چَشْمِ عَقْل در این رَهْگُذارِ پُرآشوب جهان و کارِ جهان، بی‌ثُبات و بی‌مَحَل است

    بگیر طُرِّهٔ مه‌چهره‌ای و قِصِّه مَخوان که سَعْد و نَحْس ز تأثیرِ زُهْرِه و زُحَل است

    دلم، امیدِ فراوان به وَصْلِ رویِ تو داشت ولی اَجَل به رَهِ عمر، رَهْزَنِ اَمَل است

    به هیچ دور نخواهند یافت هُشیارش چُنین که «حافظِ» ما، مَسْتِ بادهٔ اَزَل است

    صفحهٔ این شعر
  16. ۴۶گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

    گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

    گو شمع میارید در این جمع که امشب در مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام است

    در مذهبِ ما، باده، حلال است ولیکن بی‌رویِ تو ای سَروِ گُل‌اندام، حرام است

    گوشم همه بر قولِ نی و نغمهٔ چنگ است چشمم، همه، بر لعلِ لب و گَردشِ جام است

    در مجلسِ ما، عِطر میامیز که ما را هر لحظه، زِ گیسو‌یِ تو، خوش‌بوی مشام است

    از چاشنیِ قند مگو هیچ و زِ شِکَّر زآن رو که مرا از لبِ شیرینِ تو، کام است

    تا گنجِ غمت در دِلِ ویرانه‌، مقیم است همواره مرا کویِ خرابات، مقام است

    از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است؟ وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است؟

    مِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

    با محتسبم، عیب مگویید که او نیز پیوسته، چو ما در طلبِ عیشِ مدام است

    حافظ! منشین بی‌مِی و معشوق، زمانی کایَّامِ گُل و یاسمن و عیدِ صیام است

    صفحهٔ این شعر
  17. ۴۷به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانست

    به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانست دری دگر زدن اندیشهٔ تَبَه دانست

    زمانه افسر رندی نداد جز به کسی که سرفرازیِ عالَم در این کُلَه دانست

    بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رَهی ز فیضِ جامِ مِی اَسرار خانقَه دانست

    هر آن که رازِ دو عالم ز خطِ ساغَر خواند رُموزِ جامِ جم از نقشِ خاکِ ره دانست

    ورایِ طاعتِ دیوانگان ز ما مَطَلَب که شیخِ مذهبِ ما عاقلی گُنَه دانست

    دلم ز نرگسِ ساقی اَمان نخواست به جان چرا که شیوهٔ آن تُرکِ دل سیه دانست

    ز جورِ کوکبِ طالع ،سَحَرگَهان چشمم چنان گریست که ناهید دید و مَه دانست

    حدیثِ حافظ و ساغر که می‌زند پنهان چه جایِ محتسب و شِحنه، پادشَه دانست

    بلندمرتبه شاهی که نُه رِواقِ سِپِهر نمونه‌ای ز خَمِ طاقِ بارگَه دانست

    صفحهٔ این شعر
  18. ۴۸صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست

    صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست گوهرِ هر کس از این لعل، توانی دانست

    قدر مجموعهٔ گل، مرغِ سَحَر داند و بس که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست

    عرضه کردم دو جهان بر دلِ کاراُفتاده به جز از عشقِ تو باقی همه فانی دانست

    آن شد اکنون که ز اَبنایِ عَوام اندیشم مُحتَسِب نیز در این عیشِ نهانی دانست

    دل‌بر، آسایش ما مَصلحتِ وقت ندید ور نه از جانبِ ما دل‌نگرانی دانست

    سنگ و گِل را کُنَد از یُمنِ نظر لعل و عقیق هر که قَدرِ نفسِ بادِ یمانی دانست

    ای که از دفترِ عقل، آیت عشق آموزی ترسم این نکته به تَحقیق ندانی دانست

    مِی بیاور که ننازد به گلِ باغِ جهان هر که غارت‌گریِ بادِ خزانی دانست

    حافظ این گوهرِ مَنظوم که از طَبع اَنگیخت زَ اثرِ تربیتِ آصِفِ ثانی دانست

    صفحهٔ این شعر
  19. ۴۹روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است

    روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است مایهٔ مُحتشمی، خدمتِ درویشان است

    گَنج عُزلت که طِلِسماتِ عجایب دارد فتحِ آن در نظرِ رحمتِ درویشان است

    قصرِ فردوس که رضوانش به دَربانی رفت مَنظَری از چمنِ نُزهَتِ درویشان است

    آن چه زر می‌شود از پرتو آن، قلبِ سیاه کیمیاییست که در صحبتِ درویشان است

    آن که پیشش بِنَهَد تاجِ تکبر، خورشید کبریاییست که در حِشمتِ درویشان است

    دولتی را که نباشد غم از آسیبِ زَوال بی‌تَکَلُف بشنو، دولتِ درویشان است

    خسروان، قبلهٔ حاجاتِ جهانند ولی سببش بندگیِ حضرتِ درویشان است

    رویِ مقصود که شاهان به دعا می‌طَلبند مَظهَرَش آینهٔ طَلعَتِ درویشان است

    از کران تا به کران، لشکر ظُلم است ولی از اَزَل تا به اَبَد، فرصتِ درویشان است

    ای توانگر مَفُروش این همه نِخوَت که تو را سر و زر در کَنَفِ همتِ درویشان است

    گنجِ قارون که فرو می‌شود از قَهر هنوز خوانده باشی که هم از غِیرتِ درویشان است

    حافظ ار آبِ حیاتِ اَزَلی می‌خواهی مَنبَعَش خاکِ درِ خلوتِ درویشان است

    من غلامِ نظرِ آصِفِ عهدم کو را صورتِ خواجگی و سیرتِ درویشان است

    صفحهٔ این شعر
  20. ۵۰به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است

    به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است بکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است

    گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ ما به دست باش که خیری به جایِ خویشتن است

    به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمع شبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است

    چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل مَکُن که آن گلِ خندان به رای خویشتن است

    به مُشکِ چین و چِگِل نیست بویِ گُل مُحتاج که نافه‌هاش ز بندِ قَبایِ خویشتن است

    مرو به خانهٔ اربابِ بی‌مُروتِ دهر که گنجِ عافیتت در سرایِ خویشتن است

    بسوخت حافظ و در شرطِ عشقبازی او هنوز بر سرِ عهد و وفایِ خویشتن است

    صفحهٔ این شعر
  21. ۵۱لعلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است

    لعلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است وز پی دیدنِ او دادنِ جان کار من است

    شرم از آن چشمِ سیه بادش و مژگان دراز هر که دل بردنِ او دید و در انکارِ من است

    ساروان رَخت به دروازه مَبَر‌، کان سرِ کو شاهراهی‌ست که منزلگهِ دلدارِ من است

    بندهٔ طالعِ خویشم که در این قحطِ وفا عشق آن لولیِ سرمست‌، خریدار من است

    طَبلِهٔ عطرِ گل و زلفِ عبیر افشانش فیضِ یک شَمِّه ز بوی خوشِ عطارِ من است

    باغبان همچو نسیمم ز درِ خویش مران کآبِ گلزارِ تو از اشکِ چو گلنارِ من است

    شربتِ قند و گلاب از لبِ یارم فرمود نرگس او که طبیبِ دلِ بیمارِ من است

    آن که در طرزِ غزل نکته به حافظ آموخت یارِ شیرین‌سخنِ نادره‌گفتارِ من است

    صفحهٔ این شعر
  22. ۵۲روزْگاری‌ست که سودایِ بُتان، دینِ من است

    روزْگاری‌ست که سودایِ بُتان، دینِ من است غَمِ این کار‌، نِشاطِ دِلِ غَمْگینِ من است

    دیدنِ رویِ تو را دیده‌یِ جان‌بین باید وین کجا مَرْتَبِه‌یِ چَشْمِ جَهان‌بینِ من است؟

    یارِ من باش که زیبِ فَلَک و زینتِ دَهْر از مَهِ رویِ تو و اَشْکِ چو پَروینِ من است

    تا مرا عشقِ تو، تعلیمِ سُخَن‌گفتن کرد خَلق را وِردِ زبان، مَدْحَت و تَحسینِ من است

    دولتِ فَقْر خدایا به من ارزانی دار کاین کِرامت، سَبَبِ حِشْمَت و تَمکینِ من است

    واعِظِ شِحنه‌شناس، این عَظِمَت گو مَفُروش زان که مَنْزِلْگَهِ سُلطان، دِلِ مِسْکینِ من است

    یا رب این کَعْبِه‌یِ مَقْصود، تَماشاگَهِ کیست؟ که مُغِیلانِ طَریقش، گُل و نَسْرینِ من است

    «حافظ» از حشمتِ پرویز، دگر، قِصِّه مَخوان که لَبَش، جُرْعِه‌کَشِ خُسروِ شیرینِ من است

    صفحهٔ این شعر
  23. ۵۳منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است

    منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است دعایِ پیرِ مُغان، وِرْدِ صُبْحگاهِ من است

    گَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باک نوایِ من به سَحَر، آهِ عُذْرخواهِ من است

    ز پادشاه و گِدا، فارِغم بِحَمْدِالله گِدایِ خاکِ دَرِ دوست، پادشاهِ من است

    غَرَض زِ مَسْجِد و مِیخانه‌ام، وِصالِ شماست جُز این خیال ندارم، خُدا، گُواهِ من است

    مَگَر به تیغِ اَجَل، خیمه بَرکَنَم ور نی رَمیدن از دَرِ دولت، نه رَسْم و راهِ من است

    از آن زَمان که بر این آسْتان نَهادم روی فَرازِ مَسْنَدِ خورشید، تِکْیِه‌گاهِ من است

    گُناه اگرچه نبود اختیارِ ما، «حافظ»! تو در طریقِ اَدَب باش، گو گُناهِ من است

    صفحهٔ این شعر
  24. ۵۴ز گریه مَردمِ چشمم نشسته در خون است

    ز گریه مَردمِ چشمم نشسته در خون است ببین که در طلبت حالِ مَردمان چون است

    به یادِ لعلِ تو و چشمِ مستِ میگونت ز جامِ غم، می لعلی که می‌خورم خون است

    ز مشرقِ سرِ کو، آفتابِ طلعتِ تو اگر طلوع کند، طالعم همایون است

    حکایتِ لبِ شیرین، کلام فرهاد است شِکَنجِ طُرِّهٔ لیلی مقام مجنون است

    دلم بجو که قدت همچو سروِ دلجوی است سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

    ز دورِ باده به جان، راحتی رسان ساقی که رنجِ خاطرم از جورِ دورِ گردون است

    از آن دمی که ز چشمم برفت رودِ عزیز کنارِ دامنِ من همچو رودِ جیحون است

    چگونه شاد شود اندرونِ غمگینم؟ به اختیار، که از اختیار بیرون است

    ز بیخودی طلبِ یار می‌کند حافظ چو مفلسی که طلبکارِ گنجِ قارون است

    صفحهٔ این شعر
  25. ۵۵خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است

    خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است ز کارستانِ او یک شمه این است

    جمالت مُعجِزِ حُسن است لیکن حدیثِ غمزه‌ات سحرِ مبین است

    ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان برد؟ که دایم با کمان اندر کمین است

    بر آن چشمِ سیه صد آفرین باد که در عاشق کُشی سِحرآفرین است

    عجب عِلمیست عِلم هیئت عشق که چرخِ هشتمش، هفتم زمین است

    تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟ حسابش با کرام الکاتبین است

    مشو حافظ ز کیدِ زلفش ایمن که دل برد و کنون در بندِ دین است

    صفحهٔ این شعر
  26. ۵۶دل سراپردهٔ محبتِ اوست

    دل سراپردهٔ محبتِ اوست دیده آیینه‌دارِ طلعت اوست

    من که سر در نیاورم به دو کون گردنم زیرِ بارِ منتِ اوست

    تو و طوبی و ما و قامتِ یار فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست

    گر من آلوده‌دامنم چه عجب همه عالم گواهِ عصمتِ اوست

    من که باشم در آن حرم که صبا پرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

    بی خیالش مباد منظرِ چشم زآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست

    هر گلِ نو که شد چمن‌آرای زَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست

    دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماست هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست

    مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طرب هر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست

    من و دل گر فدا شدیم چه باک؟ غرض اندر میان سلامتِ اوست

    فقرِ ظاهر مبین که حافظ را سینه گنجینهٔ محبتِ اوست

    صفحهٔ این شعر
  27. ۵۷آن سیه‌چرده که شیرینیِ عالَم با اوست

    آن سیه‌چرده که شیرینیِ عالَم با اوست چشمِ مِیگون، لبِ خندان، دِلِ خرم با اوست

    گر چه شیرین‌‌دهنان پادشهان‌اند ولی او سلیمانِ زمان است که خاتَم با اوست

    روی خوب است و کمالِ هنر و دامن پاک لاجَرَم، همتِ پاکانِ دو عالَم با اوست

    خالِ مشکین که بدان عارِضِ گندمگون است سِرِّ آن دانه که شد رهزنِ آدم با اوست

    دلبرم، عزمِ سفر کرد، خدا را یاران چه کنم با دِلِ مجروح؟ که مرهم با اوست

    با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌‌دِل کُشت ما را و دَمِ عیسیِ مریم با اوست

    حافظ از معتقدان است گرامی دارش زآن که بخشایشِ بس روحِ مکرم با اوست

    صفحهٔ این شعر
  28. ۵۸سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست

    سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست که هر چه بر سرِ ما می‌رود ارادتِ اوست

    نظیرِ دوست ندیدم، اگر چه از مَه و مِهر نهادم آینه‌ها در مقابلِ رخِ دوست

    صبا ز حالِ دلِ تنگِ ما چه شرح دهد؟ که چون شِکَنجِ ورق‌هایِ غنچه تو بر توست

    نه من سَبوکش این دیرِ رندسوزم و بس بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

    مگر تو شانه زدی زلفِ عنبرافشان را؟ که بادْ غالیه‌سا گشت و خاکْ عنبربوست

    نثارِ رویِ تو هر برگِ گل که در چمن است فدای قَدِّ تو هر سروبُن که بر لبِ جوست

    زبانِ ناطقه در وصفِ شوق نالان است چه جای کِلکِ بریده‌زبانِ بیهُده‌گوست؟

    رخِ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت چرا که حالِ نکو در قَفایِ فالِ نکوست

    نه این زمان دلِ حافظ در آتشِ هوس است که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست

    صفحهٔ این شعر
  29. ۵۹دارم امید عاطفتی از جناب دوست

    دارم امید عاطفتی از جناب دوست کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

    دانم که بُگذرد ز سرِ جرمِ من که او گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

    چندان گریستیم که هر کس که برگذشت در اشکِ ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»

    هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

    دارم عجب ز نقشِ خیالش که چون نرفت از دیده‌ام که دَم به دَمش کار شُست و شوست

    بی گفت و گوی زلفِ تو دل را همی کُشد با زلف دلکَش تو که را روی گفت و گوست؟

    عمری‌ست تا ز زلفِ تو بویی شنیده‌ام زان بوی در مشامِ دلِ من هنوز بوست

    حافظ بد است حالِ پریشانِ تو، ولی بر بویِ زلفِ یار پریشانیَت نکوست

    صفحهٔ این شعر
  30. ۶۰آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست

    آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست آورد حِرزِ جان ز خطِ مُشکبارِ دوست

    خوش می‌دهد نشانِ جلال و جمالِ یار خوش می‌کند حکایتِ عِزّ و وقارِ دوست

    دل دادمش به مژده و خِجلَت همی‌برم زین نقدِ قلبِ خویش که کردم نثارِ دوست

    شکرِ خدا که از مددِ بختِ کارساز بر حسبِ آرزوست همه کار و بارِ دوست

    سیرِ سپهر و دورِ قمر را چه اختیار؟ در گردشند بر حَسَبِ اختیار دوست

    گر بادِ فتنه هر دو جهان را به هم زند ما و چراغِ چَشم و رهِ انتظارِ دوست

    کُحلُ الجَواهری به من آر ای نسیمِ صبح زان خاکِ نیکبخت که شد رهگذارِ دوست

    ماییم و آستانهٔ عشق و سرِ نیاز تا خوابِ خوش که را بَرَد اندر کنارِ دوست

    دشمن به قصدِ حافظ اگر دم زند چه باک؟ مِنَّت خدای را که نیَم شرمسارِ دوست

    صفحهٔ این شعر

دربارهٔ کتاب

حافظ از باغ، باده و دیدار می‌گوید و در همان غزل، رسم زمانه را به پرسش می‌گیرد. این گزیده، سیصد غزل از دیوان او را بر پایهٔ متن گنجور گرد می‌آورد.

متن غزل‌ها از گنجور برگرفته شده است. طراحی جلد برای این گزیدهٔ نمایشی انجام شده است.

نوبت چاپ
گزیدهٔ دیجیتال
نوع جلد
جلد نرم

دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی برای این صفحه منتشر نشده است.

شما چه خواندید؟

شمارهٔ همراه شما منتشر نمی‌شود و فقط برای بررسی دیدگاه نگه‌داری می‌شود.