شعر ۲۸۲ / دیوان حافظ
بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش
از کتاب دیوان حافظ
بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش بتِ سنگیندلِ سیمین بناگوش
نگاری چابکی شِنگی کُلَهدار ظریفی مَهوشی تُرکی قباپوش
ز تابِ آتشِ سودایِ عشقش به سانِ دیگ دایم میزنم جوش
چو پیراهن شوَم آسودهخاطر گَرَش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر پوسیده گردد استخوانم نگردد مِهرت از جانم فراموش
دل و دینم، دل و دینم بِبُردهست بَر و دوشش، بَر و دوشش، بَر و دوش
دوایِ تو، دوایِ توست حافظ لبِ نوشش، لبِ نوشش، لبِ نوش