شعر ۲۸۲ / دیوان حافظ

بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش

بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش بتِ سنگین‌دلِ سیمین بناگوش

نگاری چابکی شِنگی کُلَه‌دار ظریفی مَه‌وشی تُرکی قباپوش

ز تابِ آتشِ سودایِ عشقش به سانِ دیگ دایم می‌زنم جوش

چو پیراهن شوَم آسوده‌خاطر گَرَش همچون قبا گیرم در آغوش

اگر پوسیده گردد استخوانم نگردد مِهرت از جانم فراموش

دل و دینم، دل و دینم بِبُرده‌ست بَر و دوشش، بَر و دوشش، بَر و دوش

دوایِ تو، دوایِ توست حافظ لبِ نوشش، لبِ نوشش، لبِ نوش