شعر ۱۷۷ / دیوان حافظ
نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
از کتاب دیوان حافظ
نه هر که چهره برافروخت دلبری داند نه هر که آینه سازد سِکندری داند
نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست کلاهداری و آیینِ سروری داند
تو بندگی چو گدایان به شرطِ مزد مکن که دوست، خود روشِ بندهپروری داند
غلامِ همّتِ آن رندِ عافیتسوزم که در گداصفتی کیمیاگری داند
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند
بباختم دلِ دیوانه و ندانستم که آدمیبچهای، شیوهٔ پری داند
هزار نکتهٔ باریکتر ز مو این جاست نه هر که سر بتراشد قلندری داند
مدارِ نقطهٔ بینش ز خالِ توست مرا که قدرِ گوهرِ یکدانه جوهری داند
به قَدّ و چهره هر آن کس که شاهِ خوبان شد جهان بگیرد اگر دادگستری داند
ز شعرِ دلکَشِ حافظ کسی بُوَد آگاه که لطفِ طبع و سخن گفتنِ دَری داند