دیوان حافظ

حافظ شیرازی

جلد دیوان حافظ با نقش باغ و بلبل

سیصد غزل از حافظ شیرازی، از نخستین بیت تا تخلّص؛ برای خواندن، درنگ و بازخوانی.

نسخهٔ کاغذی

خرید آزمایشی

۲۵۰٬۰۰۰ تومان

اشعار این کتاب

۳۰۰ شعر
پرش به شعر
  1. ۱۵۱دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد

    دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد به می بفروش دلقِ ما، کز این بهتر نمی‌ارزد

    به کویِ می فروشانش، به جامی بر نمی‌گیرند زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد

    رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رُخ برتاب چه افتاد این سر ما را که خاکِ در نمی‌ارزد؟

    شکوهِ تاجِ سلطانی که بیمِ جان در او دَرج است کلاهی دلکش است اما به تَرکِ سر نمی‌ارزد

    چه آسان می‌نمود اول غمِ دریا به بوی سود غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد

    تو را آن بِهْ که رویِ خود ز مشتاقان بپوشانی که شادیِّ جهانگیری، غمِ لشکر نمی‌ارزد

    چو حافظ در قناعت کوش و از دنیایِ دون بگذر که یک جو مِنَّتِ دونان دو صد من زر نمی‌ارزد

    صفحهٔ این شعر
  2. ۱۵۲در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد

    در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

    جلوه‌ای کرد رُخَت دید مَلَک عشق نداشت عینِ آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

    عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

    مدعی خواست که آید به تماشاگَهِ راز دست غیب آمد و بر سینهٔ نامحرم زد

    دیگران قرعهٔ قسمت همه بر عیش زدند دل غمدیدهٔ ما بود که هم بر غم زد

    جانِ عِلْوی هوسِ چاهِ زنخدان تو داشت دست در حلقهٔ آن زلفِ خَم اندر خَم زد

    حافظ آن روز طربنامهٔ عشق تو نوشت که قلم بر سرِ اسبابِ دلِ خُرَّم زد

    صفحهٔ این شعر
  3. ۱۵۳سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد

    سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد به دستِ مرحمت، یارم، درِ امیدواران زد

    چو پیشِ صبح روشن شد که حالِ مِهر گردون چیست برآمد خنده‌ای خوش بر غرورِ کامگاران زد

    نگارم دوش در مجلس، به عزمِ رقص چون برخاست گره بگشود از گیسو و بر دل‌های یاران زد

    من از رنگِ صلاح آن دَم، به خونِ دل بِشُستم دست که چشم باده پیمایش صلا بر هوشیاران زد

    کدام آهن‌دلش آموخت این آیین عیّاری؟ کز اول چون برون آمد، رهِ شب‌زنده‌داران زد

    خیالِ شهسواری پخت و شد ناگَه دلِ مسکین خداوندا! نگه دارش که بر قلبِ سواران زد

    در آب و رنگِ رخسارش، چه جان دادیم و خون خوردیم چو نقشش دست داد اول، رقم بر جان‌سپاران زد

    منش با خرقهٔ پشمین، کجا اندر کمند آرم؟ زره‌مویی که مژگانش رهِ خنجرگزاران زد

    نظر بر قرعهٔ توفیق و یُمنِ دولتِ شاه است بده کامِ دلِ حافظ که فالِ بختیاران زد

    شهنشاهِ مظفر فر، شجاعِ مُلک و دین منصور که جودِ بی‌دریغش خنده بر ابر بهاران زد

    از آن ساعت که جامِ می به دستِ او مُشَرَّف شد زمانه ساغرِ شادی به یادِ می‌گساران زد

    ز شمشیرِ سرافشانش، ظفر آن روز بِدْرَخشید که چون خورشیدِ انجم‌سوز تنها بر هِزاران زد

    دوامِ عمر و مُلکِ او، بخواه از لطف حق ای دل! که چرخ، این سکهٔ دولت به دورِ روزگاران زد

    صفحهٔ این شعر
  4. ۱۵۴راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد

    راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد شعری بخوان که با او رَطلِ گران توان زد

    بر آستانِ جانان گر سر توان نهادن گلبانگِ سربلندی بر آسمان توان زد

    قَدِّ خمیدهٔ ما سهلت نماید اما بر چشمِ دشمنان تیر، از این کمان توان زد

    در خانقه نگنجد اسرارِ عشقبازی جامِ میِ مُغانه هم با مُغان توان زد

    درویش را نباشد برگِ سرایِ سلطان ماییم و کهنه دلقی کآتش در آن توان زد

    اهلِ نظر دو عالم در یک نظر ببازند عشق است و داوِ اول بر نقدِ جان توان زد

    گر دولتِ وصالت خواهد دری گشودن سرها بدین تَخَیُّل بر آستان توان زد

    عشق و شباب و رندی مجموعهٔ مراد است چون جمع شد معانی گویِ بیان توان زد

    شد رهزنِ سلامت زلفِ تو وین عجب نیست گر راهزن تو باشی صد کاروان توان زد

    حافظ به حَقِّ قرآن کز شِید و زرق بازآی باشد که گویِ عیشی در این جهان توان زد

    صفحهٔ این شعر
  5. ۱۵۵اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

    اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

    و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری چو گَرد در پِی‌اش افتم چو باد بُگْریزد

    و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد

    من آن فریب که در نرگسِ تو می‌بینم بس آبروی که با خاک ره برآمیزد

    فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

    تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز هزار بازی از این طُرفه‌تر برانگیزد

    بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد

    صفحهٔ این شعر
  6. ۱۵۶به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد

    به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد تو را در این سخن، انکارِ کارِ ما نرسد

    اگرچه حُسن‌فروشان به جلوه آمده‌اند کسی به حُسن و ملاحت به یارِ ما نرسد

    به حق صحبت دیرین که هیچ محرمِ راز به یارِ یک جهت حق‌گزارِ ما نرسد

    هزار نقش برآید ز کِلکِ صُنع و یکی به دلپذیری نقشِ نگارِ ما نرسد

    هزار نقد به بازارِ کائنات آرند یکی به سکهٔ صاحب عیارِ ما نرسد

    دریغ قافله عمر کآنچنان رفتند که گَردشان به هوایِ دیارِ ما نرسد

    دلا ز رنجِ حسودان مرنج و واثق باش که بد به خاطرِ امیدوارِ ما نرسد

    چنان بِزی که اگر خاکِ ره شوی کس را غبارِ خاطری از رهگذارِ ما نرسد

    بسوخت حافظ و ترسم که شرحِ قصهٔ او به سمعِ پادشهِ کامگارِ ما نرسد

    صفحهٔ این شعر
  7. ۱۵۷هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد

    هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد

    من چو از خاکِ لحد لاله‌صفت برخیزم داغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد

    تو خود ای گوهرِ یک‌دانه کجایی آخِر کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

    از بُنِ هر مژه‌ام آب روان است بیا اگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد

    چون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآ که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

    ظِلِّ مَمدودِ خَمِ زلفِ توام بر سر باد کاندر این سایه قرارِ دلِ شیدا باشد

    چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری سرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد

    صفحهٔ این شعر
  8. ۱۵۸من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟

    من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟ غالباً این قَدَرَم عقل و کِفایت باشد

    تا به غایت رهِ میخانه نمی‌دانستم ور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

    زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیاز تا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

    زاهد ار راه به رندی نَبَرَد معذور است عشق کاری‌ست که موقوف هدایت باشد

    من که شب‌ها رهِ تقوا زده‌ام با دف و چنگ این زمان سر به ره آرَم؟ چه حکایت باشد!

    بندهٔ پیرِ مغانم که ز جهلم بِرَهانْد پیرِ ما هر چه کُنَد عینِ عنایت باشد

    دوش از این غصه نَخُفتَم که رفیقی می‌گفت «حافظ ار مست بُوَد جایِ شکایت باشد»

    صفحهٔ این شعر
  9. ۱۵۹نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی‌غَش باشد

    نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی‌غَش باشد ای بسا خرقه که مُستوجبِ آتش باشد

    صوفیِ ما که ز وِردِ سحری مست شدی شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد

    خوش بُوَد گر محکِ تجربه آید به میان تا سیه‌روی شود هر که در او غَش باشد

    خَطِّ ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب ای بسا رُخ که به خونآبه مُنَقَّش باشد

    ناز‌پروردِ تَنَعُّم نبَرَد راه به دوست عاشقی شیوهٔ رندانِ بلاکش باشد

    غمِ دنیای دَنی چند خوری؟ باده بخور حیف باشد دلِ دانا که مُشَوَّش باشد

    دلق و سجادهٔ حافظ ببَرَد باده‌فروش گر شرابش ز کفِ ساقی مَه‌وَش باشد

    صفحهٔ این شعر
  10. ۱۶۰خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد

    خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد

    من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد

    روا مدار خدایا که در حریمِ وصال رقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد

    هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگز در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد

    بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

    هوایِ کویِ تو از سر نمی‌رود آری غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد

    به سانِ سوسن اگر دَه‌زبان شود حافظ چو غنچه پیشِ تواش مُهر بر دهن باشد

    صفحهٔ این شعر
  11. ۱۶۱کِی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

    کِی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

    از لعلِ تو گر یابم انگشتریِ زنهار صد مُلکِ سلیمانم در زیرِ نگین باشد

    غمناک نباید بود از طعنِ حسود ای دل شاید که چو وابینی خیرِ تو در این باشد

    هر کو نَکُنَد فهمی زین کِلکِ خیال‌انگیز نقشش به حرام اَر خود صورتگر چین باشد

    جامِ میْ و خونِ دل هر یک به کسی دادند در دایرهٔ قسمت اوضاع چنین باشد

    در کارِ گلاب و گل حکمِ ازلی این بود کاین شاهدِ بازاری وآن پرده‌نشین باشد

    آن نیست که حافظ را رِندی بِشُد از خاطر که‌این سابقهٔ پیشین تا روزِ پَسین باشد

    صفحهٔ این شعر
  12. ۱۶۲خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد

    خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد که در دستت بجز ساغر نباشد

    زمانِ خوش‌دلی دریاب و دُر یاب که دایم در صدف گوهر نباشد

    غنیمت دان و مِی خور در گلستان که گُل تا هفتهٔ دیگر نباشد

    ایا پُرلعل کرده جامِ زَرّین ببخشا بر کسی کش زر نباشد

    بیا ای شیخ و از خُم‌خانهٔ ما شرابی خور که در کوثر نباشد

    بشوی اوراق اگر هم‌درسِ مایی که عِلمِ عشق در دفتر نباشد

    ز من بنیوش و دل در شاهدی بند که حُسنش بستهٔ زیور نباشد

    شرابی بی‌خمارم بخش یا رب که با وی هیچ دردِ سر نباشد

    من از جان بندهٔ سلطان اویسم اگر چه یادش از چاکر نباشد

    به تاجِ عالم آرایش که خورشید چنین زیبندهٔ افسر نباشد

    کسی گیرد خطا بر نظمِ حافظ که هیچش لطف در گوهر نباشد

    صفحهٔ این شعر
  13. ۱۶۳گل بی‌رخِ یار خوش نباشد

    گل بی‌رخِ یار خوش نباشد بی‌باده بهار خوش نباشد

    طَرفِ چمن و طوافِ بستان بی‌لاله‌عذار خوش نباشد

    رقصیدن سرو و حالتِ گُل بی‌صوتِ هَزار خوش نباشد

    با یارِ شکرلبِ گل‌اندام بی‌بوس و کنار خوش نباشد

    هر نقش که دستِ عقل بندد جز نقشِ نگار، خوش نباشد

    جان نقدِ مُحَقَّر است حافظ از بهرِ نثار خوش نباشد

    صفحهٔ این شعر
  14. ۱۶۴نفسِ بادِ صبا مُشک‌فشان خواهد شد

    نفسِ بادِ صبا مُشک‌فشان خواهد شد عالَمِ پیر دگرباره جوان خواهد شد

    ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد

    این تَطاول که کشید از غمِ هجران بلبل تا سراپردهٔ گل نعره‌زنان خواهد شد

    گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

    ای دل ار عشرتِ امروز به فردا فکنی مایهٔ نقدِ بقا را که ضَمان خواهد شد؟

    ماه شعبان مَنِه از دست قدح، کاین خورشید از نظر تا شبِ عیدِ رمضان خواهد شد

    گل عزیز است غنیمت شِمُریدَش صحبت که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

    مطربا مجلسِ انس است غزل خوان و سرود چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد؟

    حافظ از بهر تو آمد سویِ اقلیمِ وجود قدمی نِه به وداعش که روان خواهد شد

    صفحهٔ این شعر
  15. ۱۶۵مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

    مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

    رقیب آزارها فرمود و جایِ آشتی نگذاشت مگر آهِ سحرخیزان سویِ گردون نخواهد شد؟

    مرا روزِ ازل کاری به جز رندی نفرمودند هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

    خدا را محتسب ما را به فریادِ دَف و نِی بخش که سازِ شرع از این افسانه بی‌قانون نخواهد شد

    مجالِ من همین باشد که پنهان عشقِ او ورزم کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

    شرابِ لعل و جایِ امن و یارِ مهربان ساقی دلا کی بِه شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

    مشوی ای دیده نقشِ غم ز لوحِ سینهٔ حافظ که زخمِ تیغِ دلدار است و رنگِ خون نخواهد شد

    صفحهٔ این شعر
  16. ۱۶۶روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد

    روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

    آن همه ناز و تَنَعُّم که خزان می‌فرمود عاقبت در قدمِ بادِ بهار آخر شد

    شُکرِ ایزد که به اقبالِ کُلَه گوشهٔ گُل نَخوَتِ بادِ دی و شوکتِ خار آخر شد

    صبحِ امّید که بُد معتکفِ پردهٔ غیب گو برون آی که کارِ شبِ تار آخر شد

    آن پریشانیِ شب‌هایِ دراز و غمِ دل همه در سایهٔ گیسویِ نگار آخر شد

    باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوز قصهٔ غصه که در دولتِ یار آخر شد

    ساقیا لطف نمودی قدحت پُر مِی باد که به تدبیرِ تو تشویشِ خُمار آخر شد

    در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را شُکرْ کان محنتِ بی‌حدّ و شمار آخر شد

    صفحهٔ این شعر
  17. ۱۶۷ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد

    ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد دل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد

    نگارِ من که به مکتب نرفت و خط ننوشت به غمزه مسأله‌آموزِ صد مُدَرِّس شد

    به بویِ او دلِ بیمارِ عاشقان چو صبا فدایِ عارضِ نسرین و چشمِ نرگس شد

    به صدرِ مَصطَبه‌ام می‌نِشانَد اکنون دوست گدایِ شهر نِگَه کُن که میرِ مجلس شد

    خیالِ آبِ خِضِر بست و جامِ اسکندر به جرعه‌نوشیِ سلطان ابوالفَوارِس شد

    طرب‌سرایِ محبت کنون شود مَعمور که طاقِ اَبرویِ یارِ مَنَش مهندس شد

    لب از تَرَشُّحِ مِی پاک کن برایِ خدا که خاطرم به هزاران گُنَه مُوَسوِس شد

    کرشمهٔ تو شرابی به عاشقان پیمود که عِلم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد

    چو زر عزیزِ وجود است نظمِ من، آری قبولِ دولتیان کیمیایِ این مس شد

    ز راهِ میکده یاران عِنان بگردانید چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد

    صفحهٔ این شعر
  18. ۱۶۸گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد

    گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد بسوختیم در این آرزویِ خام و نشد

    به لابه گفت شبی میرِ مجلسِ تو شوم شدم به رغبتِ خویشش کمین غلام و نشد

    پیام داد که خواهم نشست با رندان بشد به رندی و دُردی کشیم نام و نشد

    رواست در بَر اگر می‌تَپَد کبوترِ دل که دید در رهِ خود تاب و پیچِ دام و نشد

    بدان هوس که به مستی ببوسم آن لبِ لعل چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد

    به کویِ عشق مَنِه بی دلیلِ راه، قدم که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

    فغان که در طلبِ گنج نامهٔ مقصود شدم خرابِ جهانی ز غم تمام و نشد

    دریغ و درد که در جست و جوی گنجِ حضور بسی شدم به گدایی بَرِ کِرام و نشد

    هزار حیله برانگیخت حافظ از سرِ فکر در آن هوس که شود آن نگار رام و نشد

    صفحهٔ این شعر
  19. ۱۶۹یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟

    یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟ دوستی کِی آخر آمد؟ دوست‌دار‌ان را چه شد؟

    آب حیوان تیره‌گون شد، خضر فرخ‌پِی کجاست؟ خون چکید از شاخِ گل، بادِ بهار‌ان را چه شد؟

    کس نمی‌گوید که «یاری داشت حقِّ دوستی» حق‌شناسان را چه حال افتاد؟ یاران را چه شد؟

    لعلی از کانِ مُروّت برنیامد سال‌هاست تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد؟

    شهرِ یاران بود و خاکِ مهر‌بانان این دیار مهربانی کِی سر آمد؟ شهرِ یار‌ان را چه شد؟

    گویِ توفیق و کرامت، در میان افکنده‌اند کس به میدان در نمی‌آید، سوار‌ان را چه شد؟

    صدهزاران گل شکفت و بانگِ مرغی برنخاست عندلیبان را چه پیش آمد؟ هَزاران را چه شد؟

    زهره سازی خوش نمی‌سازد، مگر عود‌ش بسوخت؟ کس ندارد ذوقِ مستی، مِی‌گسار‌ان را چه شد؟

    حافظ اسرارِ الهی کَس نمی‌داند، خموش از که می‌پرسی که دورِ روزگار‌ان را چه شد؟

    صفحهٔ این شعر
  20. ۱۷۰زاهدِ خلوت‌نشین، دوش به مِیخانه شد

    زاهدِ خلوت‌نشین، دوش به مِیخانه شد از سرِ پیمان بِرَفت، با سرِ پیمانه شد

    صوفیِ مجلس که دی، جام و قدح می‌شکست باز به یک جرعه می، عاقل و فرزانه شد

    شاهدِ عهدِ شباب، آمده بودش به خواب باز به پیرانه‌سر‌، عاشق و دیوانه شد

    مُغْ‌بَچه‌ای می‌گذشت، راهزنِ دین و دل در پِیِ آن آشنا، از همه بیگانه شد

    آتشِ رخسارِ گُل، خرمنِ بلبل بسوخت چهرهٔ خندانِ شمع، آفتِ پروانه شد

    گریهٔ شام و سحر، شُکر که ضایع نگشت قطرهٔ بارانِ ما، گوهرِ یک‌دانه شد

    نرگسِ ساقی بِخوانْد، آیتِ افسون‌گری حلقهٔ اورادِ ما، مجلسِ افسانه شد

    منزلِ حافظ کنون، بارگهِ پادشاست دل بَرِ دل‌دار رفت، جان بَرِ جانانه شد

    صفحهٔ این شعر
  21. ۱۷۱دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد

    دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد کز حضرتِ سلیمان، عشرت اشارت آمد

    خاکِ وجود ما را، از آبِ دیده گِل کن ویران‌سرایِ دل را، گاهِ عمارت آمد

    این شرحِ بی‌نهایت، کز زلفِ یار گفتند حرفی‌ست از هزاران، کاَندر عبارت آمد

    عیبم بپوش زنهار، ای خرقهٔ مِی‌آلود کآن پاکْ پاک‌دامن، بهرِ زیارت آمد

    امروز جایِ هر کس، پیدا شود ز خوبان کآن ماهِ مجلس‌افروز، اندر صدارت آمد

    بر تختِ جم که تاجش، معراجِ آسمان است همّت نگر که موری، با آن حقارت آمد

    از چشمِ شوخش ای دل! ایمانِ خود نگه دار کآن جادویِ کمانکش، بر عزمِ غارت آمد

    آلوده‌ای تو حافظ، فیضی ز شاه درخواه کآن عنصرِ سَماحت، بهرِ طهارت آمد

    دریاست مجلسِ او، دَریاب وقت و دُر یاب هان ای زیان‌رسیده وقتِ تجارت آمد

    صفحهٔ این شعر
  22. ۱۷۲عشقِ تو نهالِ حیرت آمد

    عشقِ تو نهالِ حیرت آمد وصلِ تو کمالِ حیرت آمد

    بس غرقهٔ حالِ وصل کآخر هم بر سرِ حالِ حیرت آمد

    یک دل بنما که در رَهِ او بر چهره نه خالِ حیرت آمد

    نه وصل بِمانَد و نه واصل آنجا که خیالِ حیرت آمد

    از هر طرفی که گوش کردم آوازِ سؤالِ حیرت آمد

    شد مُنهَزِم از کمالِ عزّت آن را که جلالِ حیرت آمد

    سر تا قدمِ وجودِ حافظ در عشق، نهالِ حیرت آمد

    صفحهٔ این شعر
  23. ۱۷۳در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد

    در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

    از من اکنون طمعِ صبر و دل و هوش مدار کان تحمّل که تو دیدی همه بر باد آمد

    باده صافی شد و مرغانِ چمن مست شدند موسمِ عاشقی و کار به بنیاد آمد

    بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان می‌شنوم شادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد

    ای عروسِ هنر از بخت شکایت مَنِما حجلهٔ حُسن بیارای که داماد آمد

    دلفریبانِ نباتی همه زیور بستند دلبرِ ماست که با حُسنِ خداداد آمد

    زیرِ بارند درختان که تعلّق دارند ای خوشا سرو که از بارِ غم آزاد آمد

    مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نَغز بخوان تا بگویم که ز عهدِ طربم یاد آمد

    صفحهٔ این شعر
  24. ۱۷۴مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد

    مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد هدهد خوش‌خبر از طَرْفِ سبا بازآمد

    برکش ای مرغِ سحر نغمهٔ داوودی باز که سلیمانِ گل از بادِ هوا بازآمد

    عارفی کو که کُنَد فَهْم زبانِ سوسن تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

    مردمی کرد و کرم لطفِ خداداد به من کـ‌آن بتِ ماه‌رخ از راهِ وفا بازآمد

    لاله بویِ میِ نوشین بشنید از دمِ صبح داغ‌دل بود، به امّیدِ دوا بازآمد

    چشمِ من در رهِ این قافلهٔ راه بماند تا به گوشِ دلم آوازِ دَرا بازآمد

    گرچه حافظ دَرِ رَنجِش زد و پیمان بِشکست لطفِ او بین که به لطف از درِ ما بازآمد

    صفحهٔ این شعر
  25. ۱۷۵صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد

    صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد که موسمِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد

    هوا مسیح‌نفس گشت و باد نافه‌گشای درخت سبز شد و مرغ دَر خروش آمد

    تنورِ لاله چنان برفروخت بادِ بهار که غنچه غرقِ عرق گشت و گل به جوش آمد

    به گوشِ هوش نیوش از من و به عشرت کوش که این سخن سَحَر از هاتفم به گوش آمد

    ز فکرِ تفرقه بازآی تا شوی مجموع به حکمِ آنکه چو شد اهرمن سروش آمد

    ز مرغِ صبح ندانم که سوسنِ آزاد چه گوش کرد که با دَه زبان خموش آمد

    چه جایِ صحبتِ نامحرم است مجلسِ انس؟ سرِ پیاله بپوشان که خرقه‌پوش آمد

    ز خانقاه به میخانه می‌رود حافظ مگر ز مستیِ زهدِ ریا به هوش آمد

    صفحهٔ این شعر
  26. ۱۷۶سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد

    سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

    قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

    مژدگانی بده ای خلوتیِ نافه‌گشای که ز صحرایِ خُتَن آهویِ مُشکین آمد

    گریه آبی به رخِ سوختگان بازآورد ناله فریادرَسِ عاشقِ مسکین آمد

    مرغِ دل باز هوادارِ کمان‌ابروییست ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

    ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست که به کامِ دلِ ما آن بشد و این آمد

    رسمِ بدعهدیِ ایّام چو دید ابرِ بهار گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

    چون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبل عَنبرافشان به تماشایِ ریاحین آمد

    صفحهٔ این شعر
  27. ۱۷۷نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

    نه هر که چهره برافروخت دلبری داند نه هر که آینه سازد سِکندری داند

    نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست کلاه‌داری و آیینِ سروری داند

    تو بندگی چو گدایان به شرطِ مزد مکن که دوست، خود روشِ بنده‌پروری داند

    غلامِ همّتِ آن رندِ عافیت‌سوزم که در گداصفتی کیمیاگری داند

    وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند

    بباختم دلِ دیوانه و ندانستم که آدمی‌بچه‌ای، شیوهٔ پری داند

    هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو این جاست نه هر که سر بتراشد قلندری داند

    مدارِ نقطهٔ بینش ز خالِ توست مرا که قدرِ گوهرِ یک‌دانه جوهری داند

    به قَدّ و چهره هر آن کس که شاهِ خوبان شد جهان بگیرد اگر دادگستری داند

    ز شعرِ دلکَشِ حافظ کسی بُوَد آگاه که لطفِ طبع و سخن گفتنِ دَری داند

    صفحهٔ این شعر
  28. ۱۷۸هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد

    هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد وان که این کار ندانست در انکار بِمانْد

    اگر از پرده برون شد دلِ من عیب مکن شُکرِ ایزد که نه در پردهٔ پندار بِمانْد

    صوفیان واسِتَدَنْد از گروِ مِی همه رَخْت دلقِ ما بود که در خانهٔ خَمّار بِمانْد

    محتسب شیخ شد و فِسقِ خود از یاد بِبُرد قصّهٔ ماست که در هر سرِ بازار بِمانْد

    هر مِیِ لعل کز آن دستِ بلورین سِتَدیم آبِ حسرت شد و در چشمِ گهربار بِمانْد

    جز دلِ من کز ازل تا به ابد عاشق رفت جاودان کس نشنیدیم که در کار بِمانْد

    گشت بیمار که چون چشمِ تو گردد نرگس شیوهٔ تو نَشُدَش حاصل و بیمار بِمانْد

    از صدایِ سخنِ عشق ندیدم خوشتر یادگاری که در این گنبدِ دَوّار بِمانْد

    داشتم دلقی و صد عیبِ مرا می‌پوشید خرقه رهنِ مِی و مطرب شد و زُنّار بِمانْد

    بر جمالِ تو چنان صورتِ چین حیران شد که حدیثش همه‌جا در در و دیوار بِمانْد

    به تماشاگَهِ زلفش دلِ حافظ روزی شد که بازآید و جاوید گرفتار بِمانْد

    صفحهٔ این شعر
  29. ۱۷۹رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند

    رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند

    من ار چه در نظرِ یار خاک‌سار شدم رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

    چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را کسی مُقیمِ حریمِ حَرَم نخواهد ماند

    چه جایِ شُکر و شکایت ز نقشِ نیک و بد است؟ چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند

    سرودِ مجلسِ جمشید گفته‌اند این بود که «جامِ باده بیاور که جم نخواهد ماند»

    غنیمتی شِمُر ای شمع وصلِ پروانه! که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند

    توانگرا! دلِ درویشِ خود به دست آور که مخزنِ زَر و گنجِ دِرَم نخواهد ماند

    بدین رَواقِ زَبَرجَد نوشته‌اند به زر که «جز نکوییِ اهلِ کرم نخواهد ماند»

    ز مهربانیِ جانان طمع مَبر حافظ که نقشِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند

    صفحهٔ این شعر
  30. ۱۸۰ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند

    ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند

    طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زند زین قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند

    خواهی که برنخیزدت از دیده رودِ خون دل در وفایِ صحبتِ رودِ کسان مَبَند

    گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی ما نیستیم معتقدِ شیخِ خودپسند

    ز آشفتگیِ حالِ من آگاه کِی شود؟ آن را که دل نگشت گرفتارِ این کمند

    بازارِ شوق گرم شد آن سروْقد کجاست؟ تا جانِ خود بر آتش رویش کُنم سپند

    جایی که یارِ ما به شِکَرخنده دَم زند ای پسته کیستی تو، خدا را به خود مخند

    حافظ چو تَرکِ غمزهٔ تُرکان نمی‌کنی دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خُجَند

    صفحهٔ این شعر

دربارهٔ کتاب

حافظ از باغ، باده و دیدار می‌گوید و در همان غزل، رسم زمانه را به پرسش می‌گیرد. این گزیده، سیصد غزل از دیوان او را بر پایهٔ متن گنجور گرد می‌آورد.

متن غزل‌ها از گنجور برگرفته شده است. طراحی جلد برای این گزیدهٔ نمایشی انجام شده است.

نوبت چاپ
گزیدهٔ دیجیتال
نوع جلد
جلد نرم

دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی برای این صفحه منتشر نشده است.

شما چه خواندید؟

شمارهٔ همراه شما منتشر نمی‌شود و فقط برای بررسی دیدگاه نگه‌داری می‌شود.