شعر ۱۷۵ / دیوان حافظ

صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد

صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد که موسمِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد

هوا مسیح‌نفس گشت و باد نافه‌گشای درخت سبز شد و مرغ دَر خروش آمد

تنورِ لاله چنان برفروخت بادِ بهار که غنچه غرقِ عرق گشت و گل به جوش آمد

به گوشِ هوش نیوش از من و به عشرت کوش که این سخن سَحَر از هاتفم به گوش آمد

ز فکرِ تفرقه بازآی تا شوی مجموع به حکمِ آنکه چو شد اهرمن سروش آمد

ز مرغِ صبح ندانم که سوسنِ آزاد چه گوش کرد که با دَه زبان خموش آمد

چه جایِ صحبتِ نامحرم است مجلسِ انس؟ سرِ پیاله بپوشان که خرقه‌پوش آمد

ز خانقاه به میخانه می‌رود حافظ مگر ز مستیِ زهدِ ریا به هوش آمد