شعر ۱۶۳ / دیوان حافظ

گل بی‌رخِ یار خوش نباشد

گل بی‌رخِ یار خوش نباشد بی‌باده بهار خوش نباشد

طَرفِ چمن و طوافِ بستان بی‌لاله‌عذار خوش نباشد

رقصیدن سرو و حالتِ گُل بی‌صوتِ هَزار خوش نباشد

با یارِ شکرلبِ گل‌اندام بی‌بوس و کنار خوش نباشد

هر نقش که دستِ عقل بندد جز نقشِ نگار، خوش نباشد

جان نقدِ مُحَقَّر است حافظ از بهرِ نثار خوش نباشد