شعر ۱۵۵ / دیوان حافظ
اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد
از کتاب دیوان حافظ
اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری چو گَرد در پِیاش افتم چو باد بُگْریزد
و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
من آن فریب که در نرگسِ تو میبینم بس آبروی که با خاک ره برآمیزد
فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز هزار بازی از این طُرفهتر برانگیزد
بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد