شعر ۹۶ / دیوان حافظ

دردِ ما را نیست درمان الغیاث

دردِ ما را نیست درمان الغیاث هجرِ ما را نیست پایان الغیاث

دین و دل بردند و قَصدِ جان کنند الغیاث از جورِ خوبان، الغیاث

در بهایِ بوسه‌ای جانی طلب می‌کنند این دلسِتانان الغیاث

خونِ ما خوردند این کافَردلان ای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث

هم‌چو حافظ روز و شب بی‌خویشتن گَشته‌ام سوزان و گریان الغیاث