دیوان حافظ

حافظ شیرازی

جلد دیوان حافظ با نقش باغ و بلبل

سیصد غزل از حافظ شیرازی، از نخستین بیت تا تخلّص؛ برای خواندن، درنگ و بازخوانی.

نسخهٔ کاغذی

خرید آزمایشی

۲۵۰٬۰۰۰ تومان

اشعار این کتاب

۳۰۰ شعر
پرش به شعر
  1. ۹۱ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

    ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

    تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ خاک باور مکن که دست ز دامن بدارمت

    محرابِ ابرویت بنما تا سحرگهی دستِ دعا برآرم و در گردن آرمت

    گر بایدم شدن سویِ هاروتِ بابلی صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

    خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب بیمار باز پرس که در انتظارمت

    صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار بر بویِ تخمِ مِهر که در دل بکارمت

    خونم بریخت وز غمِ عشقم خلاص داد مِنّت پذیرِ غمزهٔ خنجر گذارمت

    می‌گریم و مرادم از این سیلِ اشک‌بار تخمِ محبّت است که در دل بکارمت

    بارم ده از کرم سویِ خود تا به سوزِ دل در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

    حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضعِ توست فِی‌الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

    صفحهٔ این شعر
  2. ۹۲میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

    میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت خوش خرامان شو که پیشِ قدِ رعنا میرمت

    گفته بودی کی بمیری پیشِ من، تعجیل چیست؟ خوش تقاضا می‌کنی پیشِ تقاضا میرمت

    عاشق و مخمور و مهجورم بتِ ساقی کجاست؟ گو که بِخرامَد که پیشِ سرو بالا میرمت

    آن که عمری شد که تا بیمارم از سودایِ او گو نگاهی کن که پیشِ چشمِ شهلا میرمت

    گفته‌ای لعلِ لبم هم درد بخشد هم دوا گاه پیش درد و گَه پیش مداوا میرمت

    خوش خِرامان می‌روی چشمِ بد از رویِ تو دور دارم اندر سر خیالِ آن که در پا میرمت

    گرچه جایِ حافظ اندر خلوتِ وصلِ تو نیست ای همه جایِ تو خوَش، پیشِ همه جا میرمت

    صفحهٔ این شعر
  3. ۹۳چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت

    چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت حقوقِ خدمتِ ما عرضه کرد بر کرمت

    به نوکِ خامه رقم کرده‌ای سلامِ مرا که کارخانهٔ دوران مباد بی رَقَمَت

    نگویم از منِ بی‌دل به سهو کردی یاد که در حسابِ خرد نیست سهو بر قَلَمَت

    مرا ذلیل مگردان به شکرِ این نعمت که داشت دولتِ سرمد عزیز و محترمت

    بیا که با سرِ زلفت قرار خواهم کرد که گر سَرَم برود برندارم از قدمت

    ز حالِ ما دلت آگه شود مگر وقتی که لاله بردمد از خاکِ کشتگانِ غمت

    روانِ تشنهٔ ما را به جرعه‌ای دریاب چو می‌دهند زُلالِ خِضِر ز جامِ جَمَت

    همیشه وقتِ تو ای عیسیِ صبا خوش باد که جانِ حافظِ دلخسته زنده شد به دَمَت

    صفحهٔ این شعر
  4. ۹۴زآن یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایت

    زآن یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایت گر نکته‌دانِ عشقی، بشنو تو این حکایت

    بی‌مزد بود و مِنَّت، هر خدمتی که کردم یا رب! مباد کس را، مخدومِ بی‌عنایت

    رندانِ تشنه‌لب را، آبی نمی‌دهد کس گویی ولی‌شناسان، رفتند از این ولایت

    در زلفِ چون کمندش، ای دل! مپیچ کآن جا سرها بریده بینی، بی‌جرم و بی‌جنایت

    چشمت به غمزه ما را، خون خورد و می‌پسندی جانا! روا نباشد، خون‌ریز را حمایت

    در این شبِ سیاهم، گم گشت راهِ مقصود از گوشه‌ای برون آی، ای کوکبِ هدایت

    از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نَیَفزود زِنهار از این بیابان، وین راهِ بی‌نهایت

    ای آفتابِ خوبان! می‌جوشد اندرونم یک ساعتم بِگُنجان، در سایهٔ عنایت

    این راه را نهایت، صورت کجا توان بست؟ کِش صد هزار منزل، بیش است در بِدایت

    هر چند بردی آبم روی از درت نتابم جور از حبیب خوش‌تر، کز مُدَّعی رعایت

    عشقت رِسَد به فریاد، ار خود به سانِ حافظ قرآن ز بَر بخوانی، در چاردَه روایت

    صفحهٔ این شعر
  5. ۹۵مدامم مست می‌دارد، نسیمِ جَعدِ گیسویت

    مدامم مست می‌دارد، نسیمِ جَعدِ گیسویت خرابم می‌کند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت

    پس از چندین شکیبایی، شبی، یا رب! توان دیدن که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت؟

    سوادِ لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم که جان را نسخه‌ای باشد ز لوحِ خالِ هندویت

    تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی صبا را گو که بردارد زمانی بُرقِع از رویت

    و گر رسمِ فنا خواهی که از عالم براندازی برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

    من و بادِ صبا مِسکین، دو سرگردانِ بی‌حاصل من از افسونِ چشمت مست و او از بویِ گیسویت

    زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی نیاید هیچ در چشمش به جز خاکِ سرِ کویت

    صفحهٔ این شعر
  6. ۹۶دردِ ما را نیست درمان الغیاث

    دردِ ما را نیست درمان الغیاث هجرِ ما را نیست پایان الغیاث

    دین و دل بردند و قَصدِ جان کنند الغیاث از جورِ خوبان، الغیاث

    در بهایِ بوسه‌ای جانی طلب می‌کنند این دلسِتانان الغیاث

    خونِ ما خوردند این کافَردلان ای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث

    هم‌چو حافظ روز و شب بی‌خویشتن گَشته‌ام سوزان و گریان الغیاث

    صفحهٔ این شعر
  7. ۹۷تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج

    تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج

    دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَش به چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج

    بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روز سوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج

    دهانِ شهدِ تو داده رواج آب خِضِر لبِ چو قندِ تو بُرد از نباتِ مصر رواج

    از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت که از تو دردِ دل ای جان! نمی‌رسد به عِلاج

    چرا همی شکنی جانِ من ز سنگ‌دلی؟ دلِ ضعیف که باشد، به نازکی چو زُجاج

    لبِ تو خضر و دهانِ تو آبِ حیوان است قدِ تو سرو و میان‌موی و بَر، به هیئت عاج

    فِتاد در دلِ حافظ هوایِ چون تو شَهی کمینه ذرهٔ خاکِ درِ تو بودی کاج

    صفحهٔ این شعر
  8. ۹۸اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح

    اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح صلاحِ ما همه آن است کآن تو راست صلاح

    سوادِ زلفِ سیاهِ تو جاعِلُ الظُّلُمات بَیاضِ رویِ چو ماهِ تو، فالِقُ الأصباح

    ز چینِ زلفِ کمندت کسی نیافت خلاص از آن کمانچهٔ ابرو و تیرِ چشم، نَجاح

    ز دیده‌ام شده یک چشمه در کنار روان که آشنا نکند در میان آن، مَلّاح

    لبِ چو آبِ حیاتِ تو هست قُوَّتِ جان وجودِ خاکیِ ما را از اوست ذکرِ رَواح

    بداد لعلِ لبت بوسه‌ای به صد زاری گرفت کام دلم زو به صد هزار اِلحاح

    دعای جانِ تو وردِ زبان مشتاقان همیشه تا که بُوَد متّصل مَسا و صَباح

    صَلاح و توبه و تقوی ز ما مجو حافظ ز رند و عاشق و مجنون کسی نیافت صلاح

    صفحهٔ این شعر
  9. ۹۹دلِ من در هوایِ روی فرخ

    دلِ من در هوایِ روی فرخ بُوَد آشفته همچون مویِ فرخ

    به جز هندویِ زلفش هیچ کس نیست که برخوردار شد از روی فرخ

    سیاهی نیکبخت است آن که دائم بُوَد هم‌راز و هم‌زانوی فرخ

    شود چون بید لرزان سروِ آزاد اگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ

    بده ساقی شرابِ ارغوانی به یادِ نرگسِ جادوی فَرُّخ

    دو تا شد قامتم همچون کمانی ز غم پیوسته چون ابروی فرخ

    نسیم مُشک تاتاری خجل کرد شمیم زلف عَنبربوی فرخ

    اگر میلِ دلِ هر کس به جایی‌ست بُوَد میلِ دلِ من سوی فرخ

    غلامِ همتِ آنم که باشد چو حافظ بنده و هندوی فرخ

    صفحهٔ این شعر
  10. ۱۰۰دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

    دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد گفتا شراب نوش و غمِ دل بِبَر ز یاد

    گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ گفتا قبول کن سخن و هر چه باد، باد

    سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست از بهر این معامله غمگین مباش و شاد

    بادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچ در معرضی که تخت سلیمان رَوَد به باد

    حافظ گرت ز پندِ حکیمان مَلالت است کوته کنیم قصه، که عمرت دراز باد

    صفحهٔ این شعر
  11. ۱۰۱شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد

    شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد زدیم بر صفِ رندان و هر چه بادا باد

    گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد

    ز انقلابِ زمانه عجب مدار که چرخ از این فسانه هزاران هزار دارد یاد

    قدح به شرطِ ادب گیر زان که ترکیبش ز کاسهٔ سرِ جمشید و بهمن است و قباد

    که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند؟ که واقف است که چون رفت تخت جم، بر باد؟

    ز حسرتِ لبِ شیرین هنوز می‌بینم که لاله می‌دمد از خونِ دیدهٔ فرهاد

    مگر که لاله بدانست بی‌وفاییِ دهر که تا بزاد و بِشُد، جامِ می ز کف نَنَهاد

    بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد

    نمی‌دهند اجازت مرا به سِیرِ سفر نسیمِ بادِ مُصَلّا و آبِ رُکن آباد

    قدح مگیر چو حافظ مگر به نالهٔ چنگ که بسته‌اند بر ابریشمِ طرب دلِ شاد

    صفحهٔ این شعر
  12. ۱۰۲دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد

    دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد

    کارم بدان رسید که همرازِ خود کنم هر شام برق لامِع و هر بامداد باد

    در چینِ طرهٔ تو دل بی حِفاظِ من هرگز نگفت مسکنِ مألوف یاد باد

    امروز قدرِ پندِ عزیزان شناختم یا رب روانِ ناصحِ ما از تو شاد باد

    خون شد دلم به یادِ تو هر گَه که در چمن بندِ قبایِ غنچهٔ گل می‌گشاد باد

    از دست رفته بود وجودِ ضعیفِ من صبحم به بویِ وصلِ تو جان باز داد، باد

    حافظ نهادِ نیکِ تو کامت بر آورد جان‌ها فدایِ مردمِ نیکو نهاد باد

    صفحهٔ این شعر
  13. ۱۰۳روز وصلِ دوستداران یاد باد

    روز وصلِ دوستداران یاد باد یاد باد آن روزگاران، یاد باد

    کامم از تلخیِ غم چون زهر گشت بانگِ نوشِ شادخواران یاد باد

    گر چه یاران فارِغَند از یادِ من از من ایشان را هزاران یاد باد

    مبتلا گشتم در این بند و بلا کوشش آن حق‌گزاران یاد باد

    گر چه صد رود است در چشمم مُدام زنده رودِ باغ‌ِ کاران یاد باد

    رازِ حافظ بعد از این ناگفته ماند ای دریغا رازداران یاد باد

    صفحهٔ این شعر
  14. ۱۰۴جمالت آفتابِ هر نظر باد

    جمالت آفتابِ هر نظر باد ز خوبی رویِ خوبت خوب‌تر باد

    هُمای زلفِ شاهین شهپرت را دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد

    کسی کو بستهٔ زلفت نباشد چو زلفت درهم و زیر و زبر باد

    دلی کو عاشقِ رویت نباشد همیشه غرقه در خونِ جگر باد

    بُتا چون غَمزه‌ات ناوَک فشاند دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد

    چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد مذاقِ جانِ من زو پُرشِکر باد

    مرا از توست هر دم تازه عشقی تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد

    به جان، مشتاق روی توست حافظ تو را در حالِ مشتاقان نظر باد

    صفحهٔ این شعر
  15. ۱۰۵صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد

    صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد

    آن که یک جرعه مِی از دست توانَد دادن دست با شاهدِ مقصود در آغوشش باد

    پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفت آفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشَش باد

    شاهِ تُرکان، سخنِ مدعیان می‌شِنَوَد شرمی از مَظلَمِهٔ خونِ سیاوشش باد

    گر چه از کِبر، سخن با منِ درویش نگفت جان فدایِ شِکَرین‌پستهٔ خاموشش باد

    چشمم از آینه‌دارانِ خط و خالش گشت لبم از بوسه‌رُبایانِ بَر و دوشش باد

    نرگسِ مست نوازش‌کُنِ مردم‌دارَش خونِ عاشق به قدح گر بِخورد نوشش باد

    به غلامیِ تو مشهورِ جهان شد حافظ حلقهٔ بندگیِ زلفِ تو در گوشش باد

    صفحهٔ این شعر
  16. ۱۰۶تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد

    تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد وجود نازکت آزردهٔ گزند مباد

    سلامتِ همه آفاق در سلامتِ توست به هیچ عارضه شخصِ تو دردمند مباد

    جمالِ صورت و معنی ز امنِ صحتِ توست که ظاهرت دُژَم و باطنت نَژَند مباد

    در این چمن چو درآید خزان به یغمایی رهش به سروِ سهی قامتِ بلند مباد

    در آن بساط که حُسن تو جلوه آغازد مجالِ طعنهٔ بدبین و بدپسند مباد

    هر آن که رویِ چو ماهت به چشمِ بد بیند بر آتشِ تو بجز جانِ او سپند مباد

    شفا ز گفتهٔ شِکَّرفِشانِ حافظ جوی که حاجتت به عِلاجِ گلاب و قند مباد

    صفحهٔ این شعر
  17. ۱۰۷حُسن تو همیشه در فزون باد

    حُسن تو همیشه در فزون باد رویت همه ساله لاله‌گون باد

    اندر سرِ ما خیالِ عشقت هر روز که باد در فزون باد

    هر سرو که در چمن درآید در خدمتِ قامتت نگون باد

    چشمی که نه فتنهٔ تو باشد چون گوهرِ اشک غرقِ خون باد

    چشمِ تو ز بهرِ دلربایی در کردنِ سحر ذوفنون باد

    هر جا که دلیست در غمِ تو بی صبر و قرار و بی سکون باد

    قَدِّ همه دلبرانِ عالم پیشِ الفِ قَدَت چو نون باد

    هر دل که ز عشقِ توست خالی از حلقهٔ وصلِ تو برون باد

    لعلِ تو که هست جانِ حافظ دور از لبِ مردمانِ دون باد

    صفحهٔ این شعر
  18. ۱۰۸خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد

    خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد ساحتِ کون و مکان عرصهٔ میدانِ تو باد

    زلفِ خاتونِ ظفر شیفتهٔ پرچم توست دیدهٔ فتحِ ابد عاشقِ جولانِ تو باد

    ای که انشاءِ عطارد صفتِ شوکتِ توست عقل کل چاکرِ طُغراکشِ دیوانِ تو باد

    طِیرهٔ جلوهٔ طوبی قدِ چون سروِ تو شد غیرتِ خُلدِ بَرین ساحتِ بُستانِ تو باد

    نه به تنها حَیَوانات و نَباتات و جَماد هر چه در عالمِ امر است به فرمانِ تو باد

    صفحهٔ این شعر
  19. ۱۰۹دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

    دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

    صد نامه فرستادم و آن شاهِ سواران پیکی نَدوانید و سلامی نفرستاد

    سویِ منِ وحشی‌صفتِ عقل‌رمیده آهو رَوشی، کبک خرامی نفرستاد

    دانست که خواهد شُدنم مرغِ دل از دست وز آن خطِ چون سلسله دامی نفرستاد

    فریاد که آن ساقیِ شِکَّر لبِ سرمست دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

    چندان که زدم لافِ کرامات و مقامات هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

    حافظ به ادب باش که واخواست نباشد گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

    صفحهٔ این شعر
  20. ۱۱۰پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد

    پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد وآن راز که در دل بِنَهفتم به درافتاد

    از راهِ نظر مرغِ دلم گشت هواگیر ای دیده نگه کن که به دامِ که درافتاد

    دردا که از آن آهوی مشکینِ سیه چشم چون نافه بسی خونِ دلم در جگر افتاد

    از رهگذرِ خاکِ سرِ کویِ شما بود هر نافه که در دستِ نسیمِ سحر افتاد

    مژگانِ تو تا تیغِ جهانگیر برآورد بس کشتهٔ دل زنده که بر یکدگر افتاد

    بس تجربه کردیم در این دِیرِ مکافات با دُردکشان هر که درافتاد برافتاد

    گر جان بدهد سنگِ سیه، لعل نگردد با طینتِ اصلی چه کُند، بدگهر افتاد

    حافظ که سرِ زلفِ بتان دست‌کشش بود بس طُرفه حریفی‌ست کَش اکنون به سر افتاد

    صفحهٔ این شعر
  21. ۱۱۱عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد

    عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتاد

    حُسن رویِ تو به یک جلوه که در آینه کرد این همه نقش در آیینهٔ اوهام افتاد

    این همه عکسِ می و نقشِ نگارین که نمود یک فروغِ رخِ ساقی‌ست که در جام افتاد

    غیرتِ عشق زبانِ همه خاصان بِبُرید کز کجا سِرِّ غمش در دهنِ عام افتاد؟

    من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم اینم از عهدِ ازل حاصلِ فرجام افتاد

    چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار؟ هر که در دایرهٔ گردشِ ایام افتاد

    در خَمِ زلفِ تو آویخت دل از چاهِ زَنَخ آه، کز چاه برون آمد و در دام افتاد

    آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی کار ما با رخِ ساقیّ و لبِ جام افتاد

    زیرِ شمشیرِ غمش رقص‌کُنان باید رفت کـ‌آن که شد کشتهٔ او نیک سرانجام افتاد

    هر دَمَش با منِ دل‌سوخته لطفی دگر است این گدا بین که چه شایستهٔ انعام افتاد

    صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی زین میان حافظِ دل‌سوخته بدنام افتاد

    صفحهٔ این شعر
  22. ۱۱۲آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد

    آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد صبر و آرام توانَد به منِ مسکین داد

    وان که گیسویِ تو را رسمِ تَطاول آموخت هم تواند کَرَمَش دادِ منِ غمگین داد

    من همان روز ز فرهاد طمع بُبریدم که عنانِ دلِ شیدا به لبِ شیرین داد

    گنجِ زر گر نَبُوَد، کُنجِ قناعت باقیست آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

    خوش عروسیست جهان از رهِ صورت لیکن هر که پیوست بدو، عمرِ خودش کاوین داد

    بعد از این دستِ من و دامنِ سرو و لبِ جوی خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

    در کفِ غصه دوران، دلِ حافظ خون شد از فراقِ رُخَت ای خواجه قوامُ الدین، داد

    صفحهٔ این شعر
  23. ۱۱۳بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

    بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد

    دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا درش بِبَست و کلیدش به دل‌سِتانی داد

    شکسته‌وار به درگاهت آمدم، که طبیب به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد

    تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد

    برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت‌گو شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟

    گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد

    صفحهٔ این شعر
  24. ۱۱۴همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد

    همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

    حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه اگر ز رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد

    شبی که ماهِ مراد از افق شود طالع بُوَد که پرتوِ نوری به بامِ ما افتد

    به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بار کی اتفاقِ مجالِ سلامِ ما افتد؟

    چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم که قطره‌ای ز زلالش به کامِ ما افتد

    خیالِ زلفِ تو گفتا که جان وسیله مساز کز این شکار، فراوان به دامِ ما افتد

    به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی بُوَد که قرعهٔ دولت به نامِ ما افتد

    ز خاکِ کوی تو هر گَه که دَم زند حافظ نسیمِ گلشن جان در مشامِ ما افتد

    صفحهٔ این شعر
  25. ۱۱۵درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد

    درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بی‌شمار آرد

    چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان که دردِ سر کشی جانا! گرت مستی خمار آرد

    شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ ما بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد

    عَماری‌دارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم است خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

    بهارِ عمر خواه ای دل! و گر نه این چمن هر سال چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هِزار آرد

    خدا را چون دلِ ریشم قراری بست با زلفت بفرما لعلِ نوشین را که زودش با قرار آرد

    در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه‌سر، حافظ نشیند بر لبِ جویی و سروی در کنار آرد

    صفحهٔ این شعر
  26. ۱۱۶کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد

    کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد محقَق است که او حاصل بصر دارد

    چو خامه در رهِ فرمانِ او، سرِ طاعت نهاده‌ایم مگر او به تیغ بردارد

    کسی به وصلِ تو چون شمع یافت پروانه که زیرِ تیغِ تو هر دم سری دگر دارد

    به پای‌بوس تو دستِ کسی رسید که او چو آستانه بدین در، همیشه سر دارد

    ز زهدِ خشک ملولم‌، کجاست بادهٔ ناب‌؟ که بویِ باده مدامم دماغ تر دارد

    ز باده هیچت اگر نیست، این نه بس که تو را دمی ز وسوسهٔ عقل بی‌خبر دارد؟

    کسی که از رهِ تقوا قدم برون ننهاد به عزمِ میکده اکنون رهِ سفر دارد

    دل‌ِ شکستهٔ حافظ به خاک خواهد برد چو لاله، داغ هوایی‌، که بر جگر دارد

    صفحهٔ این شعر
  27. ۱۱۷دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد

    دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد

    سرِ ما فرونیآید به کمانِ ابروی کَس که درون گوشه‌گیران، ز جهان فَراغ دارد

    ز بنفشه تاب دارم که ز زلفِ او زند دم تو سیاهِ کم‌بها بین، که چه در دِماغ دارد‌!

    به چمن خرام و بنگر برِ تختِ گل که لاله به ندیمِ شاه مانَد که به کف ایاغ دارد

    شبِ ظلمت و بیابان، به کجا توان رسیدن؟ مگر آن که شمعِ روی‌ات به رَهَم چراغ دارد

    من و شمعِ صبح‌گاهی سِزَد ار به هم بِگرییم که بسوختیم و از ما بتِ ما فراغ دارد

    سِزَدم چو ابرِ بهمن که بر این چمن بِگریَم طرب آشیانِ بلبل، بنگر که زاغ دارد

    سرِ درسِ عشق دارد دلِ دردمند حافظ که نه خاطرِ تماشا نه هوای باغ دارد

    صفحهٔ این شعر
  28. ۱۱۸آن کس که به دست جام دارد

    آن کس که به دست جام دارد سلطانیِ جَم مُدام دارد

    آبی که خِضِر حیات از او یافت در میکده جو‌ که جام دارد

    سررشتهٔ جان به جام بگذار کاین رشته از او نظام دارد

    ما و مِی و زاهدان و تقوا تا یار، سرِ کدام دارد

    بیرون ز لبِ تو ساقیا نیست در دور، کسی که کام دارد

    نرگس، همه شیوه‌های مستی از چشمِ خوشت به وام دارد

    ذکرِ رخ و زلف تو دلم را وردی‌ست که صبح و شام دارد

    بر سینهٔ ریشِ دردمندان لعلت نمکی تمام دارد

    در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جان حُسنِ تو دو صد غلام دارد

    صفحهٔ این شعر
  29. ۱۱۹دلی که غیب‌نمای است و جامِ جم دارد

    دلی که غیب‌نمای است و جامِ جم دارد ز خاتمی که دمی گم شود، چه غم دارد؟

    به خَطُّ و خالِ گدایان مده خزینهٔ دل به دستِ شاهوَشی دِه که محترم دارد

    نه هر درخت تحمّل کند جفایِ خزان غلامِ همتِ سروم که این قدم دارد

    رسید موسمِ آن کز طرب چو نرگسِ مست نهد به پایِ قدح هر که شش درم دارد

    زر از بهایِ می اکنون چو گل دریغ مدار که عقلِ کل به صدت عیب متّهم دارد

    ز سِرِّ غیب، کس آگاه نیست؛ قصّه مخوان کدام مَحرمِ دل ره در این حرم دارد؟

    دلم که لافِ تَجَرُّد زدی، کنون صد شغل به بویِ زلفِ تو با بادِ صبحدم دارد

    مرادِ دل ز که پرسم؟ که نیست دلداری که جلوهٔ نظر و شیوهٔ کرم دارد

    ز جَیبِ خرقهٔ حافظ چه طَرف بِتوان بست که ما صمد طلبیدیم و او صَنم دارد

    صفحهٔ این شعر
  30. ۱۲۰بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد

    بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد بهارِ عارضش خطّی به خونِ ارغوان دارد

    غبارِ خط بپوشانید خورشیدِ رُخَش یا رب بقایِ جاودانش ده، که حُسنِ جاودان دارد

    چو عاشق می‌شدم گفتم که بُردم گوهرِ مقصود ندانستم که این دریا چه موجِ خون‌فشان دارد

    ز چشمت جان نشاید بُرد کز هر سو که می‌بینم کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

    چو دامِ طُرِّه افشاند ز گَردِ خاطرِ عشاق به غَمّازِ صبا گوید که راِزِ ما نهان دارد

    بیفشان جرعه‌ای بر خاک و حالِ اهلِ دل بشنو که از جمشید و کیخسرو، فراوان داستان دارد

    چو در رویت بخندد گُل، مشو در دامَش ای بلبل که بر گُل اعتمادی نیست، گر حُسنِ جهان دارد

    خدا را، دادِ من بِسْتان از او ای شِحنهٔ مجلس که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گِران دارد

    به فِتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کن که آفت‌هاست در تأخیر و طالب را زیان دارد

    ز سروِ قَدِّ دلجویت مکن محروم چشمم را بدین سرچشمه‌اش بِنْشان که خوش آبی روان دارد

    ز خوفِ هجرم ایمن کن اگر امّیدِ آن داری که از چشمِ بداندیشان خدایت در امان دارد

    چه عذرِ بختِ خود گویم؟ که آن عیّار شهرآشوب به تلخی کُشت حافظ را و شِکَّر در دهان دارد

    صفحهٔ این شعر

دربارهٔ کتاب

حافظ از باغ، باده و دیدار می‌گوید و در همان غزل، رسم زمانه را به پرسش می‌گیرد. این گزیده، سیصد غزل از دیوان او را بر پایهٔ متن گنجور گرد می‌آورد.

متن غزل‌ها از گنجور برگرفته شده است. طراحی جلد برای این گزیدهٔ نمایشی انجام شده است.

نوبت چاپ
گزیدهٔ دیجیتال
نوع جلد
جلد نرم

دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی برای این صفحه منتشر نشده است.

شما چه خواندید؟

شمارهٔ همراه شما منتشر نمی‌شود و فقط برای بررسی دیدگاه نگه‌داری می‌شود.