شعر ۱۹۵ / دیوان حافظ
غُلَامِ نَرْگِسِ مَسْتِ تو، تاجداراناَنْد
از کتاب دیوان حافظ
غُلَامِ نَرْگِسِ مَسْتِ تو، تاجداراناَنْد خَرابِ بادِهٔ لَعْلِ تو، هوشیاراناَنْد
تو را صَبا و مَرا آبِ دیدِه شُد غَمّاز وَگَرنَه عاشِق و مَعْشوق، رازداراناَنْد
زِ زیرِ زُلْفِ دوتا چون گُذَر کُنی، بِنْگر کِه اَز یَمین و یَسارت چِه سوگواراناَنْد!
گُذار کُن چو صَبا بَر بَنَفْشِهزار! و بِبین کِه اَز تَطاوُلِ زُلْفَت چِه بیقَراراناَنْد!
نَصیبِ ماست بِهِشْت، اِی خُداشِناس! بُرو! کِه مُستَحَقِّ کِرامَت، گُناهکاراناَنْد
نَه مَن بر آن گُلِ عارِض، غَزَلسُرایم و بَس که عَنْدَلیبِ تو اَز هَر طَرَف، هزاراناَنْد
تو دَسْتگیر شو! اِی خِضْرِ پِیخُجَسْتِه! کِه مَن پیادِه میرَوَم و هَمْرَهان، سَواراناَنْد
بیا به مِیکَدِه! و چِهْرِه، اَرغَوانی کُن! مَرو بِه صومَعِه کآنجا سیاهکاراناَنْد!
خَلاصِ «حافِظ» از آن زُلْفِ تابدار مَباد! کِه بَسْتِگانِ کَمَنْدِ تو، رَسْتگاراناَنْد