شعر ۱۴۵ / دیوان حافظ
چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
از کتاب دیوان حافظ
چه مستی است ندانم که رو به ما آورد که بود ساقی و این باده از کجا آورد
چه راه میزند این مطربِ مقام شناس که در میان غزل قول آشنا آورد
تو نیز باده به چنگ آر و راهِ صحرا گیر که مرغ نغمهسُرا سازِ خوشنوا آورد
دلا چو غُنچه شکایت ز کارِ بسته مکن که بادِ صبح، نسیمِ گرهگُشا آورد
رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی باد بنفشه شاد و کَش آمد، سمن صفا آورد
صبا به خوشخبری هُدهُدِ سلیمان است که مژدهٔ طرب از گلشنِ سبا آورد
علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقیست برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد
مریدِ پیرِ مُغانم ز من مرنج ای شیخ چرا که وعده تو کردیّ و او به جا آورد
به تنگچشمیِ آن تُرکِ لشکری نازم که حمله بر منِ درویشِ یک قبا آورد
فلک غلامی حافظ کنون به طوع کُنَد که اِلتِجا به درِ دولت شما آورد