شعر ۲۵۱ / دیوان حافظ

شبِ وصل است و طی شد نامهٔ هَجر

شبِ وصل است و طی شد نامهٔ هَجر «سلامٌ فیهِ حَتّی مَطْلَعِ الفَجْر»

دلا در عاشقی ثابت‌قدم باش که در این رَه نباشد کار بی‌اجر

من از رندی نخواهم کرد توبه و لو آذَیْتَني بِالْهَجرِ و الْحَجر

برآی ای صبحِ روشن‌دل خدا را که بس تاریک می‌بینم شبِ هَجر

دلم رفت و ندیدم رویِ دل‌دار فَغان از این تَطاول، آه از این زَجر

وفا خواهی، جفاکَش باش حافظ فَاِنَّ الرِّبْحَ و الْخُسرانَ فِي التَّجْر