شعر ۲۷۳ / دیوان حافظ
اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش
از کتاب دیوان حافظ
اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش حریفِ خانه و گرمابه و گلستان باش
شِکَنجِ زلفِ پریشان به دستِ باد مده مگو که «خاطرِ عُشّاق گو پریشان باش»
گَرَت هواست که با خِضْر همنشین باشی نهان ز چشمِ سِکَندَر چو آبِ حیوان باش
زبورِ عشق نوازی نه کارِ هر مرغی است بیا و نوگُلِ این بلبلِ غزلخوان باش
طریقِ خدمت و آیینِ بندگی کردن خدای را که رها کن به ما و سلطان باش
دگر به صیدِ حرم تیغ برمکش، زنهار وز آن که با دلِ ما کردهای پشیمان باش
تو شمعِ انجمنی، یکزبان و یکدل شو خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش
کمالِ دلبری و حُسن در نظربازی است به شیوهٔ نظر، از نادرانِ دوران باش
خموش حافظ و از جورِ یار ناله مکن تو را که گفت که در رویِ خوب، حیران باش؟